آن گروهى كه شمارهء آنان معلوم نبود در آنجا بودند ، صورتهاشان سياه ، چشمانشان كبود ، هر يك از آنان به يك طرف آن سنگ بسته و مقيّد بودند ، بهر كدام از آنان ملكى موكل بود ، وقتى كه صدا ميزدند يا محمّد شعلهء آتش به صورت آنان ميزد و ميگفت : دروغ ميگوئيد نه محمّد از شما است و نه شما از محمّد هستيد . من به امام صادق گفتم : فداى تو شوم اينها كيانند ؟ فرمود : آن جبت و آن طاغوت و آن رجس « 1 » و آن لعين بن لعين است . همچنان آن بزرگوار آنان را از اول تا آخر با نامشان شماره كرد تا اينكه نوبت به اصحاب سقيفه و اصحاب عقبه و بنى ارزق و بنى اوزاغ كه از آل ابو سفيان و مروان بودند رسيد ، خدا هر صبح و شب عذاب آنان را تجديد نمايد ، پس حضرت صادق عليه السّلام به آن سنگ فرمود : به حال خود برگرد تا آن وقتى كه نزد خدا معلوم است . نشو و نماى موسى بن جعفر عليهما السّلام نيز مثل نشو و نماى پدران بزرگوارش بود . وقتى كه وفات امام صادق عليه السّلام نزديك شد فرزند خود موسى بن جعفر را خواست ، او را وصى خود نمود ، ميراث‌هاى پيمبران را به آن حضرت تسليم كرد . به حضرت صادق رسيده بود كه منصور گفته : اگر براى امام جعفر صادق پيش‌آمدى كند ( يعنى از دنيا برود ) و من زنده باشم هر كسى

--> ( 1 ) مفردات راغب گويد : جبت و طاغوت بر هر سركشى و هر معبودى غير از خدا گفته مىشود . رجس يعنى پليدى . در تفسير صافى گويد : منظور از جبت و طاغوت فلان و فلان و آنهائى هستند كه بغض آل محمد صلى اللّه عليه و آله را داشتند - مترجم .